Landdienscht im Emmetal

„Einzigartig, so ne Landdienscht! Zum Teil e weneli brutal und doch d Erfahrig absolut wärt!“

My Vater het unbedingt welle, dass i an en Internat fir Rächne gang. Ok, guet häts mr viellicht do, will s Rächne in dr Schuel isch nit grad myni Sterki gsi. Aber ich ha mi mit Händ und Fiess gwehrt. I ha aifach nit welle furt vu Dehei, furt vu mine Früünde, neei. Doch wie e mängs mohl im Lääbe, bruuchts e weneli Glück. Denn tatsächlich hets e Internat mit Rächne gar nid gäh. Die ainzigi Alternative wo no ibrig bliibe isch, isch e Landdienscht gsi. Aber sälbscht do han i zersch d Naase grympft. Het är eifach e Grund gsuecht, zum e weneli Abstand vu mr z gwünne? De Vater isch wie d Muetter uf emene Buurehof ufgwachse. Cha si, dass är mr s Gfiehl vum Landlääbe het welle mit uf e Lääbens-Wäg geh.

Dä Landdienscht besser gseit s Chirsigünne, hani z Wyssache im Emmetal erläbt. Das isch e Milchbetrieb gsi mit e Huffe Chüeh bi nere Familie mit emene Sohn, ere Tochter und mir als vorübergehendi Unterstützig. Mit eme Chorb am Gurt bin i öbbe achzig Prozänt vo dr Zyt uf dr Laitere gstande oder in de Bäum ghange. Für e langi Zyt hani noch däm Landdienscht gnueg vo Chirsi gha! Dr Buur het e unändligi Zahl vo Bäum gha. Gässe hämmer exzellänt. E wunderbari, währschafti Chuchi! Aber s absolute Highlight und das jede Tag isch s Zvieri uf em Fäld gsi. Jede Nomitag am Vieri het`s s bescht Brot gää mit herrligem Späck und Chääs. Die Bilder han i hüt no vor Auge.

Einisch frogt mi dr Sohn, eb i scho mol e Pfärd gritte bi. Ich mit mine 14 Joor ? Nei, sicher nit, do hätt i vil z vil Schiss gha! Natyrlig isch s denn so witt gsi, dass i vor emene Ross gstande bi (Pony bin i scho gritte, aber…..). Ich ha my Muet zäme grisse und yepphhh, mit dr Hilf vom Buuresohn, bin i uf eimol uf däm Rugge gsässe. Ha jo nid andersch chönne, aber s isch s erscht und s letscht Mol gsi! So schnäll wie ich druff gsässe bi, bin i au wieder am Boode glääge. Schmärze han i keini gha, aber z verdaue vum Schogg, isch e weneli länger gange. Und i ha gwüsst, uf emene Pfärd wirsch mi nüm seh.

In St.Galle isch d Olma vor dr Tür gstande und dr Buur isch tatsächlich mit drei, vier Chüeh dert ahne. Do chunnt dr Buur zu mir und sait, är bruuch mi im Stall, dr Tierarzt chäm verby. Eini vu sine Chüeh wo mit an d Olma gieng, häb e Schönheitsfehler. (Das Wort isch mr nie meh zum Chopf us) Er meint ich söll mitchoo, und mir laufe dr Chueh im Stall, nooche gäge vorne zum Chopf. Do gsehn i, dass er ebis wie ne Grillzange in dr Hand het. Es isch alles ruggzugg gange. Är seit: „Sie het e Zitze z viel. Chumm, jetz muesch d Zange zämmedrugge und jo nit loosloo! “ Hallo ?!“ Är het d Zange in d Naase vo dr Chueh g hebt und zämmedruggt und gseit, jetzt spürt sie de Schmärz in dr Nase und merkt nid, dass dr Doktr d Zitze abschniedet. In ere Minute isch alles verbi gsi. Während ich d Zange ha müesse zämmedrugge, han i gschpüürt, wie weh das dääre Chueh do het. Sie isch naürlich nid ruhig bliibe und an dr Zange nooch isch Bluet über myni Händ gloffe. Fir mi isch das e rächti Achtibahn vo de Gfühl gsi, E Schockmomänt, aifach brutal. Aber loosloh….., i ha mi nid getraut. Wieso wird sie nid beteubt ? Ja das gieng nid, süsch chönnt me d Milch nüm bruuche. Wouw…, zum Tierwohl. Das het früehner zum Alltag uf de Höf ghört.

Amene Morge han i früehner us de Fäädere müesse, will dr Sohn mi isch cho wegge. Är het mi mit gnoo zum d Chüeh mälche. Mälchmaschine isch dert no e Fremdwort gsi. Är goht zur Chueh und setzt sich locker uf e holzige, runde, eibeinige Mälchstuehl. „Andy, chumm mol und lueg, wie me das macht.“ Wo ni näbe ihm in d Chnüh gang zum luege wie professionell er mälcht, biegt är e Zitze um, sprützt mr die lauwarm Milch mitte ins Gsicht und lacht sich de Buuch voll. Ja guete Morge. Noni emol rächt zum Bett us…, doch au ich ha müesse lache. Aha, e Lusbueb, wie ich. I hät`s nid andersch gmacht. Fünf Minute spöter bin i sälber am Mälche gsi. Voller Stolz und s het wunderbar klappt. Ich ha dr Dreh wortwörtlich, schnäll im Griff gha. Schwieriger isch gsi, uf däm eibeinige Mälch-Schtuehl chöne sitze z bliibe.!

E paar Tag spöter weggt mi dr Sohn vum Buur wieder mitte us mym wohlverdiente Schloof. S isch öbbe am zwei z Nacht gsi. Ich söll pressiere und mit in Stall choo. Noch däm letschte krasse Erläbnis im Stall han i mi scho gfroogt: Herrje, was isch denn jetzt passiert, was chunnt jetzt? Mr chöme in Stall und i ha gmeint, ich gseh nit rächt. Do liggt e Chueh, und hinde luege vier dünni Bei use. Si het tief gschnaubt, aber Schmärz het mr ihre nit agmerggt. „Mr bruuche di Andy, s Chalb liggt falsch!“ Dr Buur het dr Unterlyb vo dr Chueh sanft massiert und druggt, und dr Sohn het je e Seil um zwei vu dene chleine churze Bei gwicklet. Es sin d Hinterbai gsi. „Mach s Gliche wie ich, Andy!“ Er het e Seil in d Händ gnoo, het sich mit eim Fuess am Hinterteil vo dr Chueh abgstützt und gwartet, bis ich au so wit gsi bi. Und denn hänn mr glichzytig an dääne zwei Sail zoge. Verruggt die Chraft wo`s bruucht het, doch hän mr dr Chueh so chöne hälffe, ihr Chälbli uf d Wält z bringe. Morge am halb drey, nervös und schweissgebadet. Das isch e Wächselbad vo de Gfihl gsi! Ich ha mit rächtem Stolz und Träne in de Auge zueguelgt, wie behuutsam und voller Liebi die Chueh sich um ihr neugeborenes Chälbli gsorgt het. Dr Buur het`s Chalb mit Heu troche griebe und wo mir am näggschte Tag sin go spienzle, isch das Chälbli scho uf de Bei gstande. Wouw, s absoluti Gägeteil zum andere Fall und do bin i no lang danggbar gsi, dass i do ha dörfe mithälfe und das erläbt ha.

E Bsuech innere Chääserei het natürlig nid dörfe fehle. I bi im Emmetal, an dr Wurzle vu eim vo de beschte Chäs. De rezänt natürli, denn Chäs muesch scho mit dr Nase schmegge. Hüt liebi Chäs. Was mr hingegeh meh in Erinnerig bliibe isch, isch s Heue. Mr sin uf`s Fäld und de Buur chunnt mitemene Traktor und e mene Ahänger mit Ladebritsche z fahre. „Andy nimm d Heugable, ab uffe. Mir gän dr`s Heu ufe und du chasch`s ufenand biege“. Super, dert het sich e zuekünftigs Leid vu mir an Tag glegt, wo i vorhär vu mir gar nid kennt ha. Heuschnuppe. I bi noch däm Tag bim Heue nüm debie gsi, mir isch ununterbroche d Nase gloffe und mini Auge hän tränt. Dass han i nochhär no jöhrlich all Summer gha. Ha sogar Tablette verchriebe kriegt. Doch sältsamerwiis het e paar Joore spöter, wo i serscht Mool z Griecheland im Salzwasser bi go tauche, problemlos mit offene Auge ohni Brülle, alles wieder uffghört. Ha sit denn tatsächlich kei Problem meh mit Blüetestaub.. Do bin i hüt no froh.

In spöötere Joore han i de Militärdienscht absolviert und bi au no in Gnuss vu Zivildienscht cho. Aber das, was ich dert während däm Landdienscht zum Teil an heftige, aber au wunderschöne Momänt erläbt ha, dass isch einzigartig und unbezahlbar. Eins vo de beschte Erläbnis, wo me als jungi Seel überhaupt cha erlääbe und wo my prägt het. So waisch vo wo d Eier, de Chääs und d Milch uf em z Morgetisch här chöme.

Schlussändlig bin i mym Vater dankbar gsi, dass är my in Landdienscht gschiggt het. G said han em das (laider) nie. Aber är wird`s gspüürt ha, wo i s Erläbte mit Stolz uf de Bagge verzellt ha.